“Ik ben moe. Het kloosterritme valt zwaar. Nog een paar daagjes en dan ga ik naar huis. Deze maand is als een droom aan me voorbijgetrokken. Misschien ga ik de betekenis ervan ontdekken als ik weer terug ben. Ik kan niet eens zeggen of ik het leuk of fijn heb gevonden. Het was in ieder geval niet onaangenaam. Maar het was wel zwaar, confronterend. Zwaar om met mezelf te zijn.”
Een citaat uit het dagboek van Danielle Roberts (1968). Zij trok zich in alle stilte een maand terug zonder contact met de buitenwereld.
Hoe heeft zij dat ervaren? In ‘In stilte gelaten’ beschrijft zij op indringende wijze deze bijzondere periode met zijn hoogte- en dieptepunten.